เอนทรี่นี้ เป็นเอนทรี่แรกที่จะอัพ
พูดถึงก็เขินเหมือนกันนะเนี้ย 55 ไม่เคยทำไรแบบนี้เลย
แต่ก็นะ บางทีมันก้ออัดอั้นจวนจะระเบิด
ซักน่อยละกัน 55
แด่
W O R K
entertainment
P O I N T, YAMAHA
ความรุ้สึกแรกที่เห็นที่นั่น
>โห สวยสัสอ่า ไฮโซ กว่าKBS อีกนะเนี้ย คึคึ ยามาฮ่าแม่ง เจ๋งว่ะ 55
>2 ชม.ผ่านไป อิเหี้ย ที่นี่แม่งร้อนชิบหาย แล้วพวกมึงจะทำรั้วสูงเพื่อใครกัน ได้ข่าวกูมองไม่เห็น กูสูงแค่153เองนะ ช่วยดูด้วยย
>1 ชม. ต่อมาก เกินไป....กุร้อนเกินไป เพาะฉะนั้น เลยต้องลากพี่ส้มไปซื้อไอติมกินกัน แต่เพื่อเป็นการเสริมดวงหรือแก้เคล็ดอะไรบางอย่าง เลยซื้อไอติมที่มีชื่อว่า "โชคดี" มาแดก แล้วเป็นไง ?? ติดตามตอนต่อไป
>30 นาทีหลังจากแดกไอติมหมด อิพวกนั้นพาหนังหน้าที่หล่อลากไส้ออกมาถ่ายรูปแฟนคลับกันด้วยความปลาบปลื้ม พลางปรบมือ ยกนิ้วโป้งให้ด้วยความรุ้สึกปิติ และแล้ว ประตูสวรรค์ก็เปิดออก เฟิร์นไม่รอช้า รีบพาตัวเองและตะโกนเรียกพวกพ้องวิ่งไป เหมือนทุกครั้ง
>10นาทีต่อมา กุหลง อิเวิร์คพอยท์สันดารเป็ด เอายาม3สถุน มาไล่ต้อนให้ออกไป แต่ใครจะฟัง? เอล์ฟแต่ละคน เกาะเอวเป็นรถไฟเดินเข้าเวิร์คพอยท์กันหน้าสลอน เหมือนเค้าเปิดให้เข้าชมงานวันเด็ก หลังจากนั้น เราต้องตีเนียนเข้าไว้ เดินเข้าไปอยู่ข้างหลังอิพวก200เห็นแก่ตัวนั่น เพื่อผุ้ชาย เราต้องมีจริต!
>15นาทีต่อมา หลังจากที่เอล์ฟนอกรั้วแห่กันเข้ามาในเวิร์คพอยทเหมือนห่าลง ซักพัก พวกพี่การ์ดเค้าเริ่มทำงาน ไล่ต้อนพวกเอล์ฟด้านข้างออก หุหุ ออกไปเกือบหมด ฮี้ววว!~ นึกว่าจะลอดแล้ว แต่ป่าวเลย ป่าวเลย ความโชคดีมันไม่เคยเกิดขึ้นกับคนอย่างกูค่ะTT สรุปว่า ไอติม...ไม่ได้ช่วย!!!
>5นาทีต่อมา เอล์ฟทั้งหลายถูกต้อนออกไปทีละน้อย แต่กูยังคงstillรากงอกอยู่ที่เดิม ถือคติว่า หน้าด้านเลเวล1 ยังไม่น่าเกลียดเท่าไหร่ แต่แล้ว "ใครที่ไม่มีเก้าอี้นั่ง ช่วยออกไปด้วยนะครับ" ฮ่อก! จุกค่ะ ขืนยังอยู่ กุได้เลเวลอัพแน่ๆ เพาะฉะนั้นจึงเดินออกแบบนางงาม คือ ก้าวขาสั๊นสั้น 55 พี่การ์ดไม่พอใจ เอาเชือกมาขึงไล่ต้อนให้ออกประตู อ่อ...พวกมึงคะ พวกกูคน ไม่ใช่ควาย ไม่ต้องต้อนวัวต้อนควายให้ใครก็ได้ กุเดินเองได้ว้อย!!!!
>15นาทีต่อมา กุกลายมาเป็นดอกเห็ด ผุดอยู่บนเก้าอี้ข้างๆพี่ส้ม และดู พวกคนข้างในนั่งขำกระดี้กระด๊ากัน ในใจคิดว่า ไม่เป็นไร กุจะรอ จนกว่ากุจะบรรลุจุดประสงค์ที่ตั้งไว้ คือ เห็นหนังหน้าฮยอกแจใกล้ๆ เมื่อมันมา
>2ชม.ต่อมา ดำค่ะ ดำอยู่แล้ว ดำเข้าไปใหญ่ กุจะกลายเป็นโบสถ์ให้พระอาทิตย์เวียนเทียนอยู่แล้ว แม่งยังไม่ออกมา อิพวกข้างใน ไม่รุ้แม่งเห็นอะไรกัน กรี๊ดกันเป็นผีเปรต - -" ตกใจได้ปะคะพวกมึง กุตกใจ ใจแป้ว เก็ทปะ? แต่พอบ่อยๆเข้า ก้อเลยปฎิญานกับตัวเองไว้ว่า "กูจะไม่ลุก จนกว่ากุจะเห็นด้วยตาตัวเอง" เป็นอันว่าจบ 55
...>นานเท่าไหร่ไม่รุ้ ที่รอ ที่ยืน ที่นั่งท่าพิเลน ที่ถือร่ม และแล้วมันก็ออกมา ชเวชีวอน อยู่ตรงหน้ากู พี่แต้วนี่ไม่ต้องพูดถึง โดนน้ำร้อนลวกไปแล้ว กี่วินาทีที่ผ่านไป ไม่รับรุ้อะไรทั้งสิ้น มีแค่ ตัวเองกะมัน ใช้สายตามองมันทุกวินาทีอย่างใจจดใจจ่อ มองมันเหมือนมันเป็นเมนกุก้อไม่ปาน น้ำตาไหลเป็นสายเหมือนแม่น้ำแยงซีเกียง นี่กุเป็นอะไร? นี่กุเหนื่อยมากใช่มั้ย? นี่กุร้องไห้ให้กับความพยายามของตัวเองใช่มั้ย ชเวชีวอน ผุ้ชายที่แสนดีเสมอ นี่เป็นรางวัลใช่มั้ย ^^
>หลังจากที่ชีวอนไป กุยังรอต่อ รอคนต่อไป ชินดงฮี ที่รัก อยู่ใกล้แล้วตรงนี้แล้ว อีกไม่เท่าไหร่คงเดินมาหา แต่ไหง ไม่มา หมดแล้วใช่มั้ย? ตลอดวันที่ผ่านมา หมดไปกับ1นาทีของชเวชีวอน แล้วทึกล่ะ? แว้บแรก เชี่ย ทึกล่ะ? ทึกไม่มาตรงนี้หรอ แล้วพี่ส้ม? ไม่เท่าไหร่ สิ่งที่คิดไว้ก้อเกิดขึ้น กุนั่งจ๋องลงเกาอี้สีน้ำเงิน พี่ส้ม ไม่ได้เห็นทึก ทั้งๆที่อยู่ใกล้กันแค่นี้ กุ ไม่ได้เห็นชินดง ทั้งๆที่กุอยากตะโกนซารางแฮให้มันจะตาย และคนที่ต้องกล่าวถึง ฮยอกแจ และทงแฮ สรุปมึงไม่มา? สรุปกุล้มเหลวกับมึง? สรุปกุหวังลมๆแล้งๆคนเดียวอยู่ตั้งนาน...
อยากร้องไห้มาก เวลานั้น น้ำตาจะไหลอยู่ตลอดเวลา แต่คนร้องไห้เยอะแล้ว เราต้องไม่ตามกระแส เข้มแข็งเข้าไว้ สู้ๆ เฮ้อ แต่กุนอยได้ปะ? สมองว่างปล่าว ได้แต่คิดอยู่ตลอดว่า หมดเวลาสำหรับกุแล้วใช่ปะ ฮยอก วันนี้มันไม่ใช่วันของกุใช่ปะ? ยังมีหนทางอีกมั้ย ได้แต่ถามกับตัวเอง แต่ก็ไม่มีคำตอบ... นั่งคิดตลอดเวลา จนมาถึงเสาวรีย์
รถเมล์สาย14 ถ้าขึ้น กุจะกลับถึงบ้านในไม่กี่นาที และนอนหลับ กินข้าว ใช้ชีวิตเหมือนเดิม
หรือ
ไปกับพวกเราต่อ ไปเริ่มต้นใหม่ที่โรงแรม ไปตามหาคนที่รอมาตลอด
เฟิร์นเลือก....ข้อ2 ^^ ในเมื่อเราใช้เวลาทั้งวันเพื่อมัน ก็ควรจะต้องใช้ให้คุ้ม ต่อไปนี้ ถ้ากุอยากจะทำไร กุก้อจะทำ จะต้องไม่หมดหวัง จะต้องทำจนถึงที่สุด
นั่งรถไปเซนทรัลเวิล ระหว่างนั่งคุยกันอยู่ในรถ เฮ้ย!! ตาข้างซ้ายกระตุก อย่างนี้จะโชคดีใช่มั้ย เอาล่ะ เราต้องเชื่อแบบนั้น พอถึงก็แยกย้ายกันคนละ3 ทีมเฟิร์นมี เฟิร์น พี่ส้ม พี่บุ้ง หลังจากนั้น เราก็เดินเข้าห้างทางเซ็น ขาสั่งให้ไปไหนก็ไป จนกระทั่ง เกือบจะเข้า Isetan อีกนิดเดียว ถ้าพี่แต้วไม่โทมา ก็คงไม่เจอ พวกเราลงบันไดเลื่อนลงมา มองซ้าย ไม่เห็น มองขวา!!! ไอหัวเห็ดสีขี้ ชินดงฮี นั่นเอง
กุบอกพี่ส้มทันที พี่ส้ม ชินดง พี่ส้มไม่รุ้ - -" พี่ส้ม!!! ชินดง พี่ส้มรับทราบ เดินตามแก๊งมาเฟียเกาหลีในห้างทันที 555 ชาวแก๊ง3คนเดินไปดักข้างหน้า
ผาง!!! กุเห็นมึงทุกตัว ใกล้จนกุยื่นมือไปแตะได้ แต่กุว่ากุพอแล้ว ชีวอน อีทึก ชินดง ทงแฮ....ฮยอกแจ ในที่สุด กุก้อไม่ได้ล้มเหลวกับมึงนะ ฮยอก^^ ขอบคุนที่มองนะ ทึก ขอบคุน ที่พูดคำนั้น พับมอกกอ กุฟังออก และจำขึ้นใจ ^^ และแล้ว วิญญาณกุล่องลอย สายตากุเหลือผุ้ชายคนเดียว คนที่ตามหามาตลอด ในที่สุดอ่านะ....
to...Hyukjae ultraman Thailand
ขอบคุนนะ ขอบคุนจิงๆ ที่ยังให้รางวัลปลอบใจ ขอบคุนแม้ว่าแกจะไม่ได้ทำอะไรเลย ขอบคุนทุกๆอย่างที่ทำให้เราได้เจอกัน และ...ขอบคุน กอดครั้งนั้น ที่ทำให้เฟิร์น มีหวังตลอดมา
******************************************
ทริปนี้ ขาดไม่ได้
พี่ส้ม :: ขอโทดที่เฟินเข้าไปถามพี่ส้มตอนนั้น ทั้งๆที่รุ้ว่า พี่ส้มก็เสียใจมากเหมือนกัน เฟินไม่โกรธพี่ส้ม พี่ไม่เคืองพี่ส้ม แค่ที่พี่ส้มทำให้เฟินเท่านี้ ก็ดีมากแล้ว 2ปีที่ผ่านมา สิ่งดีๆเกิดขึ้นกับเรามากมาย ทั้งร้องไห้ ทั้งหัวเราะ ยังไม่พออีกหรอ ที่จะทำให้เฟินปล่อยวางกะเรื่องติงต๊องแค่นี้^^ ขอบคุนสำหรับทุกๆอย่าง
พี่บุ้ง :: เฟินเพิ่งจะเจอกับพี่บุ้งแค่2ครั้ง แต่เฟินรุ้สึกว่าพี่บุ้ง เป็นคนที่นิสัยดีมากๆ เฟินดีใจที่ได้รุ้จักพี่บุ้ง ^^ ต่อไปนี้ พี่บุ้งยังต้องเบื่อหน้าเฟินไปอีกนานเลยนะ ฝากตัวด้วยนะจ๊ะ 55
พี่แต้ว :: จุกยัง เจอวอนเข้าไป 55 ก้อดีนะ พี่แต้วเลือกพ่อของลูกถูกคนแล้วล่ะ
พี่เบียร์ :: พี่เบียร์ เฟินขอโทดพี่เบียร์ ที่เฟินนั่งหลังพี่เบียร์ทำให้พี่เบียร์นั่งไม่ค่อยสบาย จนต้องพึ่ง M150
พี่พิม :: ขอโทดด้วย ที่เฟินพาพี่พิมไปเจอ ทึกไม่ได้ ขอโทดจิงๆ แต่ก้อต้องขอบคุนพี่พิม ที่พี่พิมยังพอให้เฟินนำทางอยู่บ้าง 55 ครั้งหน้าเราจะไปด้วยกัน ต้องไม่พลาด พัคจองซู หลบหน้าไม่ได้ตลอดหรอกน่า ^^
และที่เหลือ พี่โบว์ พี่หนิง แพรว และทุกๆคนที่ไม่ได้กล่างถึง ขอบคุนทุกๆคนจิงๆ
***********************************************************
เอนทรี่แรก ยาวไปมาก 55 แต่มิตรภาพระหว่างเรา ยาวกว่าเอนทรี่นี้แน่นอน
ปล. ยามาฮ่า อิเหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย! ^3^
